En er zijn nog meer foto’s te bewonderen van het Zakslaan. Klik op deze link Zakslaan foto’s! om ze allemaal te bewonderen!

En via deze link vindt u alle foto’s van het Touwtrekken terug:Touwtrekken foto’s

Wat was t gezellig!!!!! Kijk voor meer feest foto’s voorlopig via deze link: Feest foto’s

En wat dacht u hiervan; onvervalste polderprut, eeeuh pret:

Meer foto’s te zien via deze link: Polderloop foto’s en deze Polderloop foto’s 2  

Bent u ook zo benieuwd of onze polderpaarden het voetballen wel leuk vonden? Kijkt u maar eens op http://www.flickr.com/groups/horstermeerpolder.Of; klik op de foto, zo komt u er ook.

En geniet u nog eens naar die prachtige elegante Friezen! Maar ook die schattige Shetlanders en hun soms bijzonder uitgedoste berijders zijn een waar genot voor het oog!

Er staat ondertussen zoveel informatie op deze site, dat een verwijzing naar de categorieen links in de balk, noodzakelijk is. Daar vindt u o.a. alle historische verhalen die ver voor het feest zijn gepubliceerd. Ze zijn zeer de moeite waard!

Foto’s van dat fantastische zondag-ontbijt kunt u vinden op:
http://www.flickr.com/groups/horstermeerpolder. Of; klik op de foto, zo komt u er ook.

Een klein gedeelte ( 300+) van de enorme hoeveelheid foto’s ( 4.000+) die Gerrit en Eduard hebben gemaakt is uitgezocht! U kunt ze bekijken via deze link: www.flickr.com/groups/horstermeerpolder. Ze zijn nog hard aan t werk want er  zijn natuurlijk nog veel meer foto’s! In de komende weken  worden ze allemaal online gezet. 

Tijdens de Horstermeerfestiviteiten was het mogelijk om een kijkje te nemen in het NERA gebouw. Honderden mensen kwamen er op af, hetzij met de huifkar, hetzij met de antieke vrachtwagen.

Bij veel Horstermeerders brengt de NERA jeugdsentiment teweeg. Niet alleen bij mensen die met hun verkering deze rustige plek zeer waardeerden, maar ook jonge kinderen kwamen al spelend hier terecht omdat het allemaal zo spannend was. Bewaking, hekken en grote antennes, genoeg ingrediënten voor een James Bond-achtig scenario. Avontuur!

NEderhorst den Berg Radio was hier gevestigd vanaf 1950. Het gebied was uitgekozen niet alleen vanwege de ruimte, maar ook vanwege de vochtigheid in de grond die de signalen goed geleidden.

Er wordt de bezoekers een inleiding gegeven over wat er precies allemaal gedaan werd op deze prachtige plek. Hoe ze aanvankelijk telegrafie, telefonie en telexsignalen doorgeleidden en uiteindelijke de Radio Controle Dienst er was gevestigd, die clandestiene zenders in beslag nam.

Door de verandering van radio naar satellietsignalen was er steeds minder behoefte aan een radiodienst, en werd er besloten weg te gaan uit de polder. In 2005 werd het gebouw leeg opgeleverd. Met pijn in het hart vertelt onze begeleider dat bijna de hele inventaris is weggegooid inclusief historische boeken. Een paar heeft hij weten te redden.

Iedereen die het gebouw kent weet dat het patrijspoorten heeft. Lopend door de kelders wordt ons verteld dat het anderhalve meter waterstijging aan zou kunnen. De muren zijn dan ook een meter dik en zouden makkelijk water tegen kunnen houden. De vertrekken, inclusief de kelders zien er goed onderhouden uit. Zo goed, dat je je afvraagt of het echt pas twee jaar geleden is dat de radiodienst vertrok. Gloednieuwe keldervloeren, fris schilderwerk, recent voegwerk, computernetwerken die het nog doen, een compleet ingerichte keuken, goede airconditioning etc. Er lijkt niets vervallen te zijn aan dit gebouw. Logisch dat de heer Jan Zwagerman, de huidige huurder van het pand, het graag wil behouden voor de polder. Het afbreken zou miljoenen gaan kosten, denk maar aan die metersdikke muren.

Aan de bezoekers wordt gevraagd mee te denken over de toekomst van het pand. Iedereen heeft wel ideeën over mogelijk gebruik: een hotel, een bejaarden- of kindertehuis, een beautyfarm, een retraitecentrum, van alles wordt er genoemd. De organisatoren kijken met vreugde toe hoe hun ideeënbus gevuld wordt.

Na een uur is de rondleiding afgelopen en verlaten we het terrein, helemaal overtuigd dat het zonde zou zijn om te slopen. U vindt meer informatie op http://www.neragebouw.nl/

Het was een reünie van bewoners en oud-bewoners tijdens de fototentoonstelling van Teus van de Kemp. Voetje voor voetje schuifelde iedereen tijdens de enorme drukte in de hal, langs de Middenweg, Machineweg, Dwarsweg, Sniplaan en Radioweg. Een enkeling bleef staan en keek een schijnbaar wildvreemde recht in de ogen. Schijnbaar, want een klein moment van stilte en naar elkaar kijken werd gevolgd door een hartelijk verwelkomen van een oude bekende.

Betty Smit zit bij de ingang van de fototentoonstelling en ziet alleen maar oude bekenden die graag een praatje met haar willen maken. Gekomen vanuit Friesland op zestienjarige leeftijd, belandde ze in 1948 op de Middenweg 72 bij haar aanstaande echtgenoot Frits. Haar schoonouders hadden een melkbedrijf en Betty hielp mee om de melk rond te venten. Dat nam in haar geval wel eens wat langer in beslag, want Betty praatte met iedereen en luisterde naar een ieder die zijn verhaal kwijt wilde. Ze leek wel de eerste maatschappelijk werkster in de polder. De toenmalige huisarts zei wel eens: “Je kan geen deur opendoen hier of Betty staat er.” Meestal had ze dan van haar schoonmoeder opdracht gekregen om een zieke bewoner te helpen. En dat gebeurde met grote regelmaat want ze was welkom bij iedereen. Geheimen of zeer persoonlijke verhalen die bewoners haar vertelden gingen nooit verder dan Betty.

Friesland mistte ze niet. Ze was al jong anders dan de meeste kinderen. “Ik was een vlinder en danste op het leven! Vanaf het eerste moment dat ik een voet in de polder zette heb ik me thuis gevoeld. Maar ik praat makkelijk en dat scheelt wel.” Betty leest wel nog steeds Friese boeken dus haar afkomst verloochent ze niet.

Het allermooiste gevoel dat ze aan haar leven in de polder heeft overgehouden is het altijd voor elkaar aanwezig zijn. De saamhorigheid tussen mensen die allemaal niet rijk waren, maar gezamenlijk het beste ervan probeerden te maken. “Het leek wel één grote familie.”

Betty heeft vier zoons. Ze wonen geen van allen in de polder, maar zijn wel dankbaar voor de jeugd die ze hier hebben gehad.

Nel en Trudi Bredius zitten tevreden aan het boerenontbijt bij te kletsen met polderbewoners. Ze zijn al in 1954 weggegaan van deze plek, maar komen met enige regelmaat terug. “Als we in de buurt zijn, rijden we altijd nog even door de polder,” zegt Nel. Vader Bredius heeft zes jaar een tuiniersbedrijf aan de Machineweg 13 gehad.

Het was hard werken voor Nel, die ondanks de lange dagen die ze maakte, nog wel eens bij wilde verdienen met bessen plukken. Eigenlijk wilde ze graag kleuterleidster worden, maar daar was geen geld voor. Wel werd ze het hulpje van Juffrouw Kuiper op de Warinschool zodat haar droom iets dichterbij kwam.

Na zes jaar kon vader Bredius het zware werk niet meer opbrengen en is hij elders een consumptietentje begonnen, waar Nel ook weer ging werken. Hij vond het heel erg om de polder te moeten verlaten, maar kon niet anders.

De zusters komen graag terug omdat ze zo’n fantastische jeugd hebben mogen beleven op deze plek. Trudi: “Iedereen was hetzelfde in die tijd. Niemand had centen en dat gaf wel een enorm saamhorigheidsgevoel.”

In de Nera express zitten de heer en mevrouw Arnold Nieuwenhuijsen. Zij hebben hun halve thuisland Nieuw-Zeeland weer even achtergelaten, om zich weer in de Horstermeerpolder te vestigen bij zijn ouders. Het ene half jaar zijn ze hier, en het andere in Christchurch, Nieuw-Zeeland. Daar wonen overigens nog twee Nieuwenhuijsen broers.

In 1985 zijn de orchideeënkwekers vertrokken naar de andere kant van de wereld waar het leven letterlijk schoner, groener en rustiger was. Ze houden van het slome, soms wat slaperige Christchurch, maar de band met Nederland is altijd gebleven. Ze kijken ’s avonds het Nederlandse journaal via de satellietontvanger en op de GPS blijkt de aanduiding ‘Thuis’ de Middenweg te zijn!

Arnold heeft met plezier zaterdagmiddag het zakslaan bekeken. Het was een ‘trip down memory lane’ voor hem: “Ik rook dat opspattende water en ik weet gewoon hoe het smaakt! Dat raak je nooit meer kwijt. Die polder zit in me.”

Op de vraag of hij ooit nog helemaal terug wil komen naar de Horstermeerpolder, knikt zijn moeder die naast hem zit, heftig ‘ja’. Hij kan niet anders dan lachen en het beamen.

De harde werkers aan de voorbereiding.